zawieszona w bezcelowości zdarzeń

Tyle dni minęło
tyle marzeń,
tylu ludzi przeszło
tyle zdarzeń....
tyle marzeń sennych się nie spełniło tyle dobrych gwiazd ubyło.
Bez idola- Przemijanie

Patrząc na mozaikę do której dołożono kilka ziarenek za dużo, bo będąc mozaiką, chciało się więcej.
Swoją drogą kawa i koc.

luźno uwiązane myśli

Wśród tylu sfer niezrozumiałych
Wchodzi nagle głośno racjonalizm.
Myśli zdezorientowane zaczynają wariować
Szukając kąta, gdzie mogą się schować.
Racjonalizm usiadł, pomyślał przez chwilę
I postanowił swą mowę wygłosić
by człowiek chcąc nie chcąc
chociaż przez chwilę
miał szansę zrozumieć i sam siebie przeprosić.
Już honor gdzieś przemknął, i twarz swą ukrywa
Bo nie wie czy powinien tu być,
czy to legalne, czy ta głowa czyjaś,
jest godna, by przyjąć go dziś.
Może tu wrócę, wrócę na pewno.
Dajmy tym myślom trochę pobiegać.
Młode, beztroskie, nie w jednej siedzą głowie,
Z czasem zrozumieją, czas im podpowie.
A zaufanie? Przyklękło na chwilę
I za honorem w okno spojrzało
Który na śniegu napisał
że wróci na pewno
byleby chociaż serce na niego czekało.